Er zijn zo van die dagen II

Er zijn zo van die dagen die je niet gauw zult vergeten. Dit zou er ook zo één worden, eind jaren 80 begin 90 gaan we vooruit naar Amsterdam. Om ze daar eens goed te grazen te nemen is er besloten om samen met den Haag  naar Amsterdam af te reizen. Er wordt op HC verzameld en het deed me deugd te zien dat de groep die stond te wachten aardig groot was, alle bekende personen waren aanwezig en gezien het feit dat er ook veel onbekenden tussen stonden was den Haag ook aanwezig.

Zonder problemen kan de hele groep de trein in stappen, geen spoorwegpolitie te zien. Op zich al een prestatie om met zo,n groep ongezien de trein in te stappen.Om straks ook daadwerkelijk het centrum in te kunnen bleef het in de trein opmerkelijk rustig, had iedereen netjes een kaartje of werd er één aangeschaft bij de verbaasde conducteur.



In de trein slaat de ontspannen sfeer om en zijn er steeds meer gespannen koppies en wordt er druk heen en weer gelopen en vaak uit de raampjes gekeken bij het naderen van A,dam Amstel. Kon Utrecht in Nederland rustig elke stad binnenwandelen, Rotterdam en Amsterdam was toch een ander verhaal. De trein loopt het Centraal binnen en met een hogere hartslag dan normaal stap ik met 150 anderen het perron op.Geen geschreeuw, maar in absolute stilte gaat de groep de roltrap af de hal in en loopt gade geslagen door verbaasde reizigers en voorbijgangers het voorplein op.Aan de overkant van de brug staat een klein groepje van de tegenstander te wachten, we zijn dus al gespot en besluiten zonder te overleggen de aanval maar gelijk in te zetten.

Met veel kabaal wordt de aanval ingezet en neemt het groepje het wijze besluit op de vlucht te slaan.Na 300 meter stopt de aanval en wordt er weer in één groep verzameld, de vluchters zullen hun maten op de hoogte brengen dat we gearriveerd zijn dus is het slim om als groep bij elkaar te blijven.  Besloten wordt om de wallen op te trekken en daar plaats te nemen in een kroeg. Twee Hagenezen die voorop lopen hadden de smaak al goed te pakken en voor hun was elke Amsterdammer een potentieel slachtoffer en zo werden dan ook 2 nietsvermoedende studenten die hun fiets op slot wilden zetten aan de brug direct neergeslagen en de fiets in de gracht gegooid. Dat deze dag goed uit de hand zou lopen was nu wel zeker.Nog steeds zonder ook maar één agent te zien nemen we op de wallen bezit van een café,het café dat op een hoek zit geeft een goed overzicht en kunnen we 3 kanten in de gaten houden waar eventueel de joden vandaan zouden kunnen komen. Hoelang we precies op de wallen zijn gebleven weet ik niet meer, de spanning was verdwenen, het bier vloeide rijkelijk en bij de Febo werden gretig broodjes grillburgers getrokken.

Door overmatig alcoholgebruik werd het  steeds luidruchtiger en vervelender/gezelliger, hoe je het bekijkt natuurlijk, leuk om te zien was het verschil tussen hen die meegingen voor de rel maar er ook wat aan wilden verdienen en die andere helft die dezelfde beweegredenen hadden maar verder alleen aan bier drinken dachten en rustig afwachten, andere braken in de kroeg rustig de gokkasten open en met zakken vol knaken kwamen die breedlachend naar buiten lopen. Langzaam word de sfeer op de wallen al iets grimmiger,mijn broertje komt terug lopen en had schijnbaar iets meegemaakt,  kon ik van zijn gezicht aflezen.



Twee straten verderop stond een kerel die mensen naar binnen moest lokken voor een peepshow, niks vermoedend lult hij de ene na ander van ons naar binnen. Denkend dat de zaken goed gaan slopen 50 man zijn hele interieur  en vliegen er op een gegeven moment de boxen langs zijn hoofd de straat op.Die tent heeft minimaal een week de deuren moeten sluiten.We wachten met een  nieuw biertje af op wat er komen gaat. Dat afwachten was opeens over, 5 Hagenezen hadden  bedacht dat het wel leuk zou zijn om een mini, geparkeerd aan de gracht, het water in te kieperen, en zo geschiede.Met veel kabaal werd het aftellen ingezet, en bij 1 dondert met een luide plons de mini in de gracht en zinkt langzaam naar de bodem.

De eigenaar die op dat moment ergens boven een hoer lag te douwen schreeuwde,naakt hangend uit het raam naar beneden, ”noooo, not my car” maar te laat, ga dat je vrouw maar vertellen.. Hierna werd wel direct besloten de kroeg te verlaten en op zoek te gaan naar de tegenstander want het zou nu niet lang meer duren voordat de politie in vol ornaat zou aantreden. In één blok verlaten we de kroeg en lopen we  richting de dam, via de wallen, het politiebureau op de warmoestraat mijdend, lopen we door de kleine straatjes. Opeens duikt er een groep van 20 man een seksshop in en komt schreeuwend naar buiten met een opblaaspop,dit was het sein voor de slopers in de groep,en met de bekende slogan”wij zijn de slopers en komen uit utreg” werd er al rennend een hele winkelstraat gesloopt,overal hoorde je glasgerinkel,een srv wagen geparkeerd in die straat had echt pech en werd tijdens de  sloop gelijk meegenomen.


Een raar gezicht, overal vlogen lege kratten door de lucht afgewisseld door bloemkolen, utrecht was begonnen met het vernielen van de wallen, een mooi gezicht,één grote groep die al rennend door het smalle straatje alles sloopte wat los en vast zat. Nog altijd een prachtig geluid hard geschreeuw en glasgerinkel. Nu waren ze opeens wel wakker want aan alle kanten kwam nu opeens wel de politie aan en de hele groep werd al slopend verder opgejaagd richting het station. Hier heeft Utrecht de slag die dag verloren,door de politie opgejaagd richting station verloor de groep zijn vaste vorm, niemand wilde door de honden gegrepen worden ,laat staan gearresteerd worden, dus ging iedereen alle kanten op, sommige doken in taxi,s, anderen in de tram en een gedeelte dook steegjes in om in het winkelend publiek op te gaan.

Ik bevond me, nadat ik voor de zekerheid mijn mes had weggegooid, in een groepje van 30 man dat op de zelfde plek stond waar we s,ochtends gespot waren. Precies op die plek zette opeens ajax de aanval in ,in eerste instantie bleven we als groep gewoon staan maar toen de groep steeds dichterbij kwam  brak er in onze groep ook paniek uit en werd de groep helemaal uit zijn verband getrokken doordat veel eieren voor hun geld kozen en maakte dat ze een veilig heenkomen vonden.Uiteindelijk zijn ook wij het station ingedoken want de overmacht van hun kant was veel te groot. Via de hal de roltrap op  waar we uiteindelijk boven op een perron nog maar met 7 man over waren. Nu begon de ellende voor ons pas goed, nog maar net op het perron,niet eens op het juiste richting utrecht, komen er 15 Surinamers naar boven allemaal met messen in hun handen. De voorste van hun had een slagers hakmes in zijn hand. Op dat moment had ik hem toch wel even zitten.

Hadden we net nog het gevoel dat de hele stad voor ons was nu stond je op het punt om neergestoken te worden. Niemand van ons had wat bij zich, maar we bleven als groepje bij elkaar staan klaar om de eerste aanval proberen af te slaan. Alles wat ik nu beschrijf gebeurd in hooguit 10 seconden, de voorste met de hakbijl komt dreigend op ons af stappen, uit onze groep stapt K naar voren en met een perfecte trap trapt hij de hakbijl uit de hand. Precies op het moment dat het mes nog door de lucht vliegt en wij de volgende aanval vrezen komen vanaf alle kanten spoorwegagenten over de sporen aangesneld en vlucht ajax de roltrap weer af de hal in. 

Zelden ben ik zo blij geweest met het zien van  de politie, de rest van de dag mochten wij op perron 1 plaatsnemen waar we de bescherming kregen van politie en spoorwegpolitie. Deze dag was jammer genoeg te snel voorbij, had ajax maar wat eerder richting de wallen getrokken, daar had het tot een mooie confrontatie kunnen komen toen onze groep nog intact was, jammer maar toch: ”een dag om nooit te vergeten”

Rode appel
   

Supportersvereniging FC Utrecht

De SupportersVereniging FC Utrecht (SVFCU) is de officiële supportersvereniging van FC Utrecht en vertegenwoordigt met ruim 5.500 leden een aanzienlijk deel van de Utrechtse achterban.

Lid worden?