Er zijn zo van die dagen I

Den Bosch uit, een altijd zeer beladen wedstrijd. De haat tussen Utrecht en Den Bosch is vele jaren net zo groot geweest als die tussen Utrecht en de Neuzen. Zodra Den Bosch-uit bekend was, moesten we soms maandenlang wachten.

Soms duurde dat afwachten zó lang, dat alle wedstrijden in het zuiden van het land, die per trein werden bezocht, aangegrepen werden om in Den Bosch even een “tussenstop” te maken. De Bosschenaren stonden bijna altijd wel te wachten voor en in het station en zo kwam het meerdere malen tot een confrontatie, waar utrecht vaak op de weg naar een andere wedstrijd op het perron haar eerste strijd van die dag leverde.



We hebben in Den Bosch gewonnen, maar het ook vaak erg moeilijk gehad. Zo hebben we ook op wedstrijddagen in Den Bosch moeten rennen voor ons leven. Het ligt nog vers in mijn geheugen dat we met zijn tweeën op een zaterdag even bij de groep wegliepen om wat te eten in het centrum van Den Bosch. Een korte tijd later werden we herkend en waar ze vandaan kwamen weet ik niet, het leken wel ratten. Rennend voor ons leven op een zaterdag in Den Bosch doken we het plein op waar markt was. Daar zijn we snel onder een marktkraampje gedoken en liggend op de grond heb ik nog nooit zoveel nike en adidas schoenen voorbij zien rennen. Het was een gok maar het werkte en we schudden de hele groep af, maar erg lekker hebben we ons op dat moment niet gevoeld.

Soms konden we de hele dag in Den Bosch zitten en zagen we niemand en andere keren was het de hele dag vanuit de kroeg stenen en biljartballen naar elkaar gooien. Nu het standaard was geworden dat FC Den Bosch elke wedstrijd die wij uit speelden, of wanneer we via Den Bosch moesten reizen, werd bezocht, stonden zij vaak voor en in hun station klaar. Zodra wij het station binnen kwamen rijden, werden we steeds vaker door hen aangevallen.


De meeste jongens van ons begonnen hun spelletje een klein beetje zat te worden.Omdat er vanuit Utrecht niet massaal in één groep vooruit werd gereisd, maar vaak met groepjes van 6 of 12 man, met de zogenaamde zes-mans kaart van de NS, kwam het vaak voor dat het in den Bosch al knokken was en waar we steeds vaker in de minderheid waren Omdat in die tijd 99% van uitwedstrijden per trein werd bezocht, werd er voor het eerst afgesproken om bij de eerstvolgende FC Den Bosch – FC Utrecht eens niet met de trein te gaan. Deze wedstrijd werd aangegrepen om de Bosschenaren eens zo te verrassen dat ze deze dag nog lang zouden heugen. Op deze zaterdag gaan we vooruit, niet met trein maar met de auto. Er werd wel vaker met de auto vooruit gereisd, maar nog nooit met z’n allen en nooit met zo’n grote groep. Besloten werd om deze dag te verzamelen op de Daalsedijk en er werd opgeroepen om met zoveel mogelijk auto’s te komen.

Na de nodige (alcoholische) versnaperingen, werd het tijd om maar eens te vertrekken. Iedereen zocht een plekje bij iemand in de auto, al hadden sommige voertuigen meer weg van een auto die net bij de sloop vandaan was gehaald. Toen iedereen plaats had genomen, werd bij de eerste auto aan de bijrijderkant het raampje opengedraaid, klom er iemand uit en werd door middel van het slaan met een honkbalknuppel op het dak van hun auto het sein gegeven om te gaan rijden. Onder luid gejuich en geclaxonneer vertrokken we naar mijn weten voor de eerste keer massaal met eigen vervoer naar een uitwedstrijd.

Een bonte stoet aan auto’s reed vervolgens de Straatweg op, onder de Daalse tunnel door waarna er koers werd gezet naar de A2. Den Bosch, in principe een kort stukje rijden, maar net als toendertijd toen de noodrem in de trein bleek te werken, zou ook deze reis niet vlot verlopen. Al snel werd er naast elkaar gereden en werd er op de snelweg op sommige stukken niet harder gereden dan 20 kilometer per uur. Achteraf misschien kinderachtig, maar had op dat moment de tijd van mijn leven en had nog nooit zoveel lol in een auto op de snelweg gehad. Jezus wat een file! Bij de standaard stops bij tankstations werd het eten en drinken net zoals tegenwoordig gratis meegenomen en nadat iedereen zijn zakken had gevuld en iedereen was uitgepist, kon de stoet weer verder. Er heerste deze dag een vrolijke stemming en had de reis een hoog schoolreis gehalte. We reden Den Bosch in en nog steeds zonder maar één agent te hebben gezien, konden we zo naar het centrum rijden. In een woonwijk vlakbij het station werd er uitermate relaxt uitgestapt, want dit uitje zou gaan eindigen in een overwinning van onze kant, dat was één ding wat zeker was.

In één grote groep liepen we door de staatjes richting het station. Op een hoek vlakbij het station stuitte de gehele groep op een container met bouwafval, waarschijnlijk de enige bewoner in heel Den Bosch met een Utreghart. Er werd gretig gegraaid naar balken en stukken beton, nog nooit heb ik zo’n blije groep bij elkaar gezien en nog steeds zonder al te veel lawaai te maken liepen we verder. Nog steeds niet gespot door wie dan ook staken we over en kwamen we aan bij de hoek van de straat die overzicht geeft over het stationplein. Hoeveel er staan wisten we niet, maar buiten stonden er zeker een stuk of 10, wat er binnen liep was toen nog niet te zien. Nog nooit heb ik 10 man zó verbijsterd zien kijken als die 10 bij de ingang van het station toen er 80 man zwaar bewapend vanaf de hoek op hen afstormde. Totale paniek, niet alleen bij de 10 wachtende Bossche bollen, maar overal en bij iedereen op het plein, niemand verwachte daar zoiets op zaterdagmiddag. 

De aanval was ingezet en we stormden op de ingang af, de vluchtende Bosschenaren achterna. Sommige van hen waren niet snel genoeg weg en de eerste klappen werden al snel uitgedeeld. Vervolgens renden we de stationshal in, waar alles wat ook maar een beetje op een Den Bosch supporter leek, klappen kreeg. Er heerste in de stationshal totale paniek, waar vanzelfsprekend ook normaal reizend publiek aanwezig was. Enig burger initiatief van waar dit nu voor nodig was werd direct met een schop of klap de mond gesnoerd. Doe even je ogen dicht en verbeeld je eens in: Een stationshal, waar 80 met stukken hout bewapende aangeschoten Utrechters, naar binnen stormen. Een moment vergelijkbaar met klaarkomen.

Waar we niet op gerekend hadden, was dat na al die jaren van onrust op station den Bosch, de politie ook hun lesje had geleerd. Ook al stonden ze die middag op de verkeerde plek toen we aankwamen en was onze actie geslaagd, ze waren er wel en in grotere getale als wij hadden verwacht. Al gauw, niet zo gek met al dat lawaai en die paniek, kwamen ze door de looptunnel naar de stationshal gesneld, met de korte knuppel in de hand. Niemand wilde worden opgepakt, dus werd er omgedraaid en rende de groep het station uit.

Dit werd voor mij de eerste keer dat ik door de politie een zwaar pak slaag zou krijgen. Als je met rellen voor aan staat, betekent het doorgaans ook dat je als laatste weg bent, en dat heeft zo zijn nadelen. Ik werd door een paar agenten met atletische kwaliteiten ingehaald en vakkundig getackeld. Door 7 man werd ik met de korte knuppel afgerost, veelal op mijn hoofd die ik met mijn handen probeerde te beschermen. Ik weet niet hoe lang het duurde, maar op een gegeven moment zat ik bont en blauw, geboeid en al, in een politiebus en werd ik naar het politiebureau vervoerd. Onderweg zag ik vanuit de bus nog rennende Utrechters die op de vlucht waren voor de politie en hun trouwe viervoeters.

Ik heb toen een uurtje of 5 vastgezeten en werd tegelijkertijd losgelaten met iemand die binnen de SV een functie heeft uitgeoefend, nee dit is geen prijsvraag. Daar stonden we dan, het voetbal was al afgelopen, iedereen was weer naar Utrecht toe, maar gelukkig was er voor de ander een auto achtergebleven met een chauffeur die, zoals het hoort, netjes had gewacht tot hij los kwam. Nooit iemand alleen laten, al moet je tot 4 uur ‘s nachts wachten. Ik kon gelukkig meerijden, alhoewel er geen plek was en met een veel te volle auto werd er naar Utrecht teruggereden, waar in de auto de hele dag nog eens werd doorgenomen. Buiten de arrestatie om:  “een dag om nooit te vergeten” 

Rode appel

Supportersvereniging FC Utrecht

De SupportersVereniging FC Utrecht (SVFCU) is de officiële supportersvereniging van FC Utrecht en vertegenwoordigt met ruim 5.500 leden een aanzienlijk deel van de Utrechtse achterban.

Lid worden?